محمدعلی یوسفی در گفتگو با تازههای اقتصاد با بیان اینکه قطعی و اختلال گسترده اینترنت در کنار چالشهای فنی، پیامدهای اقتصادی، اجتماعی و آموزشی قابلتوجهی به همراه داشته است، تأکید کرد که اینترنت یکی از ابزارهای پایه و اساسی شرکتهای فعال در حوزه دیجیتال است و نبود آن، عملکرد این کسبوکارها را به حداقل میرساند.
وی در اینباره گفت: «برای شرکتهایی که فعالیت آنها بر بستر فضای ابری، داده و خدمات آنلاین است، قطع اینترنت مشابه قطعی برق در مجموعهای کاملاً وابسته به تجهیزات برقی است؛ در چنین شرایطی ارائه خدمات مختل و کسبوکار دچار آسیب جدی میشود.»
این استاد دانشگاه با اشاره به نقش اعتماد کاربران در اعتبار کسبوکارهای دیجیتال اظهار داشت: «اعتماد مشتریان بر اساس تداوم و کیفیت خدمات شکل میگیرد. وقتی ارائه خدمات در یک بازه زمانی متوقف میشود، این اعتماد بهشدت آسیب میبیند. مشتریان سرمایه اصلی هر کسبوکار هستند و بدون دسترسی آنها به اینترنت، عملاً امکان استفاده از خدمات وجود ندارد.»
محدود کردن دسترسیها به داخل کشور شاید در سطح محلی و برای برخی خدمات امکانپذیر باشد، اما در تعاملات منطقهای و بینالمللی، بهویژه در حوزه صادرات، واردات و همکاریهای فناورانه، عملاً مانع جدی ایجاد میکند. چنین رویکردی با اهداف توسعهای کشور در تضاد است
وی افزود که در برخی سرویسهای ابری، به دلیل ماهیت زمانبندیشده خدمات، عدم استفاده در زمان مقرر باعث از دست رفتن ظرفیتها شده و این اختلال بهصورت زنجیرهوار به کاربران نهایی منتقل میشود.
یوسفی در بخش دیگری از سخنان خود، توسعه مبتنی بر هوش مصنوعی و دادههای کلان را وابسته به اینترنت دانست و تصریح کرد: «تحلیل دادههای بزرگ، پردازشهای هوش مصنوعی، فعالیتهای مبتنی بر بلاکچین و حتی رمزداراییها، همگی بر بستر اینترنت شکل میگیرند. قطع یا محدودیت دسترسی، پردازشها را متوقف کرده و همان مشکلاتی را که در این مدت تجربه کردهایم، دوباره تکرار خواهد کرد.»
این مدرس دانشگاه درباره مفهوم «اینترنت ملی» گفت: «محدود کردن دسترسیها به داخل کشور شاید در سطح محلی و برای برخی خدمات امکانپذیر باشد، اما در تعاملات منطقهای و بینالمللی، بهویژه در حوزه صادرات، واردات و همکاریهای فناورانه، عملاً مانع جدی ایجاد میکند. چنین رویکردی با اهداف توسعهای کشور در تضاد است.»
یوسفی با اشاره به نقش دانشجویان حوزه فناوری و هوش مصنوعی در شرکتهای دانشبنیان اظهار کرد: «قطعی اینترنت تبعات کوتاهمدت و بلندمدت دارد. در کوتاهمدت ممکن است قابل تحمل به نظر برسد، اما در بلندمدت باعث ناامیدی، سردرگمی و کاهش بهرهوری میشود.»
وی به مشکلات دانشجویان در برگزاری آزمونها، ارتباط با اساتید و انجام پروژههای مبتنی بر ابزارهای آنلاین اشاره کرد و گفت: «بسیاری از نرمافزارهای آموزشی و پژوهشی کاملاً وابسته به اینترنت و بهروزرسانیهای مستمر هستند. نبود آمادگی برای جایگزینی سریع این ابزارها، موجب سردرگمی و کاهش کارایی آموزشی شده است.»
به گفته یوسفی، بسیاری از ابزارهای مورد استفاده دانشجویان و پژوهشگران دیجیتال بهصورت رایگان و جهانی در دسترس هستند و محدودیت دسترسی به آنها، هزینههای اجرایی را بهشدت افزایش میدهد. این شرایط میتواند بر تصمیم جوانان متخصص برای آینده حرفهای خود اثر منفی گذاشته و زمینهساز خروج سرمایه انسانی شود.
این استاد دانشگاه با رد امکان جایگزینی کامل اینترنت تصریح کرد: «در حال حاضر فناوری جایگزین معناداری برای اینترنت وجود ندارد. نمیتوان انتظار داشت فرآیندهایی که سالها مبتنی بر اینترنت شکل گرفتهاند، ناگهان بدون آن ادامه یابند. حتی داخلیسازی کامل زیرساختهایی مانند پردازشگرها و GPUها نیز از نظر اقتصادی و فنی مقرونبهصرفه نیست و این تجهیزات عمر محدودی دارند.»
بسیاری از ابزارهای مورد استفاده دانشجویان و پژوهشگران دیجیتال بهصورت رایگان و جهانی در دسترس هستند و محدودیت دسترسی به آنها، هزینههای اجرایی را بهشدت افزایش میدهد. این شرایط میتواند بر تصمیم جوانان متخصص برای آینده حرفهای خود اثر منفی گذاشته و زمینهساز خروج سرمایه انسانی شود
یوسفی قیاس شرایط ایران با کشورهایی مانند چین را «قیاس معالفارق» دانست و گفت: «چین صاحب فناوری و بازار بسیار بزرگ است، در حالی که ما همچنان در بسیاری از حوزههای سختافزاری وابسته به واردات هستیم. استفاده بهینه از زیرساختهای ابری و اینترنت جهانی، از نظر اقتصادی برای ما منطقیتر است.»
وی در پایان با اشاره به تناقض میان توسعه بلاکچین و محدودیت اینترنت گفت: «بلاکچین و رمزداراییها ذاتاً به دسترسی آزاد و پایدار اینترنت وابستهاند. در شرایط فعلی، بسیاری از کاربران حتی به داراییهای دیجیتال خود دسترسی ندارند و این مسئله عملاً توسعه در این حوزه را بیمعنا میکند.»
این استاد دانشگاه در جمعبندی تأکید کرد: «قطعیهای مقطعی و ناپایدار اینترنت، اگرچه ممکن است در نگاه کوتاهمدت قابل جبران به نظر برسند، اما در واقع بیش از هر منفعتی، زیان به همراه دارند و توسعه، کیفیت و دانش جمعی جامعه را به عقب میرانند.»
نظر شما